Wymyślono i ujednolicono systemy pomiaru czasu. Podzielono rok na dni, tygodnie i miesiące. Najbardziej kocham wiosnę i lato. Nie powiem, z racji charakteru pracy bywam śmiertelny zmęczony. Tym sposobem, mój tydzień to całe pięć i pół poniedziałku. Niedospany, padam od rana poniedziałku pierwszego. Przy piątym zmuszam się do nadrobienia zaległości domowych z całego tygodnia. Pewne rzeczy należy zrobić i tyle.
Zahaczam o sens życia. Po kiego grzyba tak się męczyć te pięć i pół poniedziałku? Może i są szczęśliwcy, których praca i przyziemności nie dotyczą. Banki, pieniadze... mnie nie kochają. Mam tyle, ile wystarczy. Chyba dobrze, nie mam obaw przed zdziwaczeniem, lenistwem umysłowym i odpłynięciem od rzeczywistości. Rzeczywistość jednakże nie jest szara czy czarna. Nie chcę wyjść na seksistę. Ale napiszę. Jedną z miar wartości mężczyzny jest jego praca. Jak ją wykonuje. Być może u kobiet jest podobnie, nie myślałem nigdy o płci pięknej miarą pracy zawodowej. Tak więc obok pieniędzy, bo i nikt nie pracuje tylko i wyłącznie dla satysfakcji psychicznej, nie ma co się oszukiwać.
Nie samą pracą żyję. Bywałem pracoholikiem, uciekałem w pracę. Niestety.
Teraz czekam aż nastanie dzień piąty, szósty i siódmy tygodnia. Poniedziałki polegają na oczekiwaniu na weekend. Czas odpoczynku, czas relaksu, czas korzystania z życia, odwiedzania, słuchania, patrzenia.
Dziękując wszystkim siłom nadprzyrodzonym, nie korzystam z tych radości sam.
