Wydawałoby się, że mała stabilizacja została osiągnięta. Nic bardziej złudnego.
Dzieciaki podorastały. Oczywiście poszły swoją drogą, choć moje nadzieje i oczekiwania były zgoła odmienne. Młody rzucił szkołę, ma legalną pracę, w której zarabia więcej od swojego "starego". I dobrze. Młodzi mają raczej zdrowsze podejście do życia, pracy i własnej wartości. W kraju raczej nie usiedzi. To też pewne. Nie oceniam. Być może mając jego lata też nie siedziałabym tutaj. Pomińmy przyczyny wymownym milczeniem.
Na Śląsku zatem nic już nie trzyma. Pora najwyższa zadbać o siebie. Żyć z osobą, która podobnie widzi świat, podobnie akceptuje i darzy uczuciem. Zostawić dotychczasową pracę. Zostawić dotychczasowe krajobrazy, środowisko, małą ojczyznę.
Obawy? Zawsze jakieś są. Jakimś cudem opatrzność do tej pory czuwa. Nigdy przeciwności nie były nie do przeskoczenia. To także kwestia poczucia własnej siły, sprawczości i wartości. Przed siebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz